Passa ai contenuti principali

LE ULTIME INVASIONI: SARACENI, UNGARI E NORMANNI


Tra il IX/X secolo ci furono numerose invasioni in Europa ad opera dei Musulmani (detti anche arabi o Saraceni) e degli Ungari. I Bizantini riuscirono a cacciare i Musulmani ma essi conquistarono la Sicilia. Gli Europei però avevano paura dei pirati Saraceni che saccheggiavano le navi e le città costiere. Gli Ungari (o Magiari) erano nomadi che attaccarono le città e i monasteri del nord Italia, della Germania e della Gallia ma che poi furono sconfitti dall'imperatore Ottone I e costretti a diventare cristiani.
I Normanni erano un popolo di navigatori anche detti Vichinghi che, partendo da Svezia, Norvegia e Danimarca, attraversando fiumi e mari si procuravano tutto ciò che gli serviva per vivere e soprattutto derubavano i monasteri, i villaggi e le città. Erano abili navigatori al punto che si spinsero fino a conquistare l’Europa Centrale, la Groenlandia e il Nord America.
I Normanni fondarono regni in Irlanda e in Normandia e poi fecero numerose spedizioni verso l’Italia Meridionale, dove Roberto il Guiscardo e Ruggero, figli di Tancredi d’Altavilla, erano diventati conti di Puglia e avevano costruito un forte regno. Il Papa Leone IX combatté contro di loro, ma fu sconfitto, e Roberto il Guiscardo ottenne dal nuovo Papa Niccolò II il titolo di duca di Puglia, di Calabria e di Sicilia. Sotto di lui e soprattutto grazie a suo fratello Ruggero, la Sicilia divenne il centro economico e culturale italiano più importante dell’epoca.
L’Inghilterra fu attaccata dal normanno Guglielmo il Conquistatore che introdusse il sistema feudale dopo aver sconfitto ad Hastings il re Aroldo.
Dalla Norvegia altri Normanni conquistarono l’Islanda e la Groenlandia, fondando la Vinlandia ("la terra del vino").
Dalla Svezia altri Normanni detti Rus conquistarono il territorio russo attraversando i fiumi Volga e Dniepr.

Commenti

Post popolari in questo blog

I complici di Catilina, Sallustio, 14 I seguaci di Catilina

I complici di Catilina  TESTO LATINO  - S allustio, De coniuratione Catilinae, 14. In tanta tamque corrupta civitate Catilina, id quod factu facillimum erat , omnium flagitiorum atque facinorum circum se tamquam stipatorum catervas habebat . Nam quicumque impudicus adulter ganeo manu ventre pene bona patria laceraverat , quique alienum aes grande conflaverat , quo flagitium aut facinus redimeret , praeterea omnes undique parricidae sacrilegi convicti iudiciis aut pro factis iudicium timentes , ad hoc quos manus atque lingua periurio aut sanguine civili alebat , postremo omnes quos flagitium egestas conscius animus exagitabat , ii Catilinae proximi familiaresque erant . Quod si quis etiam a culpa vacuus in amicitiam eius inciderat , cotidiano usu atque illecebris facile par similisque ceteris efficiebatur . Sed maxime adulescentium familiaritates appetebat : eorum animi molles etiam et [aetate] fluxi dolis haud difficulter capiebantur . Nam ut cuiusque studium ex aetate f...

MARZIALE, Per la morte della piccola Eròtion

TRADUZIONE CONTRASTIVA: MARZIALE, Per la morte della piccola Eròtion Epigramma V, 34 Hanc tibi, Fronto pater, genetrix Flaccilla, puellam oscula commendo deliciasque meas, parvola ne nigras horrescat Erotion umbras oraque Tartarei prodigiosa canis. Impletura fuit sextae modo frigora brumae, vixisset totidem ni minus illa dies. Inter tam veteres ludat lasciva patronos et nomen blaeso garriat ore meum. Mollia non rigidus caespes tegat ossa nec illi, terra, gravis fueris : non fuit illa tibi. TRADUZIONI A CONFRONTO TRADUZIONE 1 A te, babbo Frontone, a te, mamma Flaccilla, io pienamente affido questa povera bimba, oggetto dei miei baci e delle gioie mie. Cara piccina! Ch'ella non provi terrore delle Ombre, né delle orrende fauci di Cerbero infernale. Avrebbe ora compiuto il suo sesto gelido inverno, s'ella fosse vissuta altri sei giorni ancora. Oh! Fra i suoi buoni vecchi che ella giochi e ripeta i capricci, e il mio nome balbetti c...

CESARE E CATONE A CONFRONTO - La Congiura di Catilina - SALLUSTIO

Versione di LATINO Igitur iis genus aetas eloquentia prope aequalia fuere , magnitudo animi par, item gloria, sed alia alii.  Caesar beneficiis ac munificentia magnus habebatur , integritate vitae Cato. Ille mansuetudine et misericordia clarus factus , huic severitas dignitatem addiderat .  Caesar dando sublevando ignoscendo , Cato nihil largiendo gloriam adeptus est . In altero miseris perfugium erat , in altero malis pernicies. Illius facilitas, huius constantia laudabatur . Postremo Caesar in animum induxerat laborare , vigilare ; negotiis amicorum intentus sua neglegere , nihil denegare quod dono dignum esset ; sibi magnum imperium, exercitum, bellum novum exoptabat , ubi virtus enitescere posset . At Catoni studium modestiae, decoris, sed maxime severitatis erat ; non divitiis cum divite neque factione cum factioso, sed cum strenuo virtute, cum modesto pudore, cum innocente abstinentia certabat ; esse quam videri bonus malebat : ita, quo minus petebat gloriam, eo ma...